Oruç açmadan önce okunacak/edilecek/yapılacak duada ne diyoruz?
Oruçlarımızı açmadan önce yaptığımız iftar duâsında:
ORUÇ AÇMADAN ÖNCE OKUNACAK DUA
اَللّٰهُمَّ لَكَ صُمْتُ وَبِكَ اٰمَنْتُ وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ وَعَلٰى رِزْقِكَ اَفْطَرْتُ
“Ey Allâh’ım! Sen’in için oruç tuttum. Sana îman ettim. Sana tevekkül ettim. Sen’in verdiğin rızıkla orucumu açtım.” diyerek Hakk’a ilticâ ediyoruz. İftar duâsı, esâsen orucun mânevî cihetini de îzâh etmektedir. Yani orucun nasıl bir hâlet-i rûhiye ile tutulması gerektiğini de bildirmektedir. Buna göre:
“َاَللّٰهُمَّ لَكَ صُمْتُ” yani “Ey Allâh’ım! Sen’in için oruç tuttum.” derken, oruçtaki kalbî seviyemizi yani riyâdan uzak niyetimizi belirtmiş oluyoruz.
“وَبِكَ اٰمَنْتُ” yani “Sana îman ettim.” derken, ibadetlerin ana zemininin îman olduğunu beyân etmiş oluyoruz. Yani namaz ve oruç gibi ibadetleri bedenî zindelik ve sıhhat gibi tâlî faydaları için değil, sırf îmânımızın bir gereği olduğuna inanarak îfâ etmek gerekmektedir. Zira Hakk’a ibadet ve kulluğun mânevî derecesi, îmânın gücü nisbetindedir.
“وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ” yani “Sana tevekkül ettim.” demek sûretiyle de acziyetimizi îtiraf etmiş, Rabbin sonsuz kudret ve azametine teslîmiyetimizi ifâde etmiş oluyoruz. Demek ki, fânîlere değil, Bâkī olan Rabbimiz’e tevekkül hislerimizi de güçlendirmek sûretiyle ibadetlerimize ayrı bir mânevî kıvam kazandırmamız gerekmektedir.
“وَعَلٰى رِزْقِكَ اَفْطَرْتُ” yani “Sen’in verdiğin rızıkla orucumu açtım.” derken de rızıktan çok “Rezzâk”a yönelme şuuruyla, Rabbimiz’in mülkünde yaşadığımızı ve rızkın Allah’tan geldiğini kalben de îtiraf etmiş oluyoruz.
Kaynak: Osman Nuri Topbaş, 12 Saadet Damlaları, Erkam Yayınları
Bu gönderi için yorumlar kapalı.